Συνεντεύξεις

Γεωργία Χαλβατζάκη: Τα ρομπότ να προσαρμόζονται στις ανάγκες των ανθρώπων

English here

«Στόχος είναι τα ρομπότ να μπορούν να ενεργούν με ασφαλή τρόπο στο χώρο των ανθρώπων και να μπορούν να προσαρμόζονται στις επιθυμίες και τις ανάγκες των χρηστών τους» αναφέρει η Γεωργία Χαλβατζάκη σε συνέντευξή της στο tilosnews.eu, όπου μας εξηγεί πως ένα κορίτσι από τα Δωδεκάνησα, δεν εγκατέλειψε το όνειρό της, , πάλεψε και συνεχίζει να δουλεύει εντατικά, πάνω στην ρομποτική.


Η Γεωργία Χαλβατζάκη, το γένος Νικητοπούλου, είναι Δωδεκανήσια επιστήμονας Ρομποτικής, με καταγωγή από την Τήλο. Γεννήθηκε στην Αθήνα, και μεγάλωσε στη Ρόδο. Τελείωσε το σχολείο στην Ρόδο και ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές της σπουδές στην Αθήνα. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, ενώ απέκτησε το διδακτορικό της στο Εργαστήριο Ρομποτικής και Αυτοματισμού, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Με την ολοκλήρωση του διδακτορικού της, το 2019, έγινε μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Ντάρμσταντ. Σήμερα έχοντας λάβει χρηματοδότηση από το Γερμανικό Ινστιτούτο Ερευνών, έχει την δική της ερευνητική ομάδα, με αντικείμενο τα έξυπνα ρομποτικά συστήματα και βοηθούς.


Η συνέντευξη στο tilosnews.eu

Πως προέκυψε η ρομποτική στη  ζωή σου;

Σαν παιδί είχα πάντα μια αγάπη προς τη μάθηση, το διάβασμα ήταν κάτι που μου άρεσε πολύ. Ένιωθα ικανοποίηση μέσα από την αποκόμιση της γνώσης και πάντοτε ήθελα να μαθαίνω όλο και περισσότερα. Έτσι, πάντοτε ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, και μπορώ να πω πως είχε γίνει και αυτοσκοπός να είμαι η καλύτερη μαθήτρια. Έχοντας λοιπόν πολύ υψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό μου. Ήδη από το γυμνάσιο είχα γοητευτεί από τα μαθηματικά και τη φυσική, και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να περιγράψουν τον κόσμο μας. Έτσι φτάνω στην πρώτη λυκείου, όπου στο μάθημα τεχνολογίας η καθηγήτρια κα Νικολάου, μας ζήτησε να ερευνήσουμε διάφορα θέματα καινοτομίας, και εμένα μου έλαχε η ρομποτική. Έκτοτε έψαξα, διάβασα και πείστηκα ότι αυτός ο κλάδος είναι το μέλλον της τεχνολογικής εξέλιξης, ενώ διέκρινα ότι μέσω της ρομποτικής θα μπορούσα να συμβάλω με θετικό τρόπο στην ανθρωπότητα, μέσω συστημάτων υποβοήθησης. Έκτοτε λοιπόν είχε γίνει μοναδικός μου στόχος να σπουδάσω Ρομποτική, όπου και πέρασα το 2006 στην σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου.

Εισαγωγή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, η κρίση που ξεκίνησε το 2009, αποφοίτηση, πόσο δύσκολη ήταν η διαδρομή αυτή;

Το 2006, λοιπόν, βρέθηκα στην Αθήνα. Ακριβή και δύσκολη η ζωή εκεί, οι γονείς μου βιοπαλαιστές, επομένως έπρεπε να εργαστώ για να μπορέσω να υποστηρίξω τις σπουδές μου.  Δεν θα σου κρύψω ότι αυτά τα χρόνια ήταν αρκετά δύσκολα, αφού η σχολή μου είχε πολύ απαιτητικά μαθήματα, με εργασίες και εργαστήρια, ενώ συνήθως λόγω του ωραρίου της δουλειάς δεν μπορούσα να παρακολουθήσω τις διαλέξεις. Έτσι πολλά βράδια τα περνούσα διαβάζοντας και προσπαθώντας να αναπληρώνω και να βγάλω άκρη με τα τόσα μαθήματα, και τις τόσες υποχρεώσεις. Είχα φτάσει σε σημείο εξουθένωσης, και βρέθηκα ακόμη και στο νοσοκομείο λόγω υπερκόπωσης. Εκεί είχα απογοητευτεί από τον εαυτό μου και ήθελα απλά όλο αυτό να τελειώσει. Ευτυχώς, και με την ψυχολογική στήριξη της οικογένειας μου και των φίλων μου συνέχισα, και δεν ξέχασα το εφηβικό μου όνειρο. Αφού πήρα το πτυχίο το 2012, μέτρησα την κατάσταση, αν δηλαδή θα μπορούσα να φύγω στο εξωτερικό για να εξειδικευτώ στη Ρομποτική  ή να μείνω στην Ελλάδα και για προσωπικούς λόγους αποφάσισα να μείνω.

Και έτσι πήρες την απόφασή σου να κάνεις το διδακτορικό. Τι αντικείμενο είχε και ποιος ήταν ο στόχος σου;

Αιτήθηκα για θέση διδακτορικής φοιτήτριας στο εργαστήριο Ρομποτικής και Αυτοματισμού υπό την εποπτεία των καθηγητών Κων/νου Τζαφέστα και Πέτρου Μαραγκού. Τα ερευνητικά θέματα του εργαστηρίου αφορούν την ανάπτυξη συστημάτων για την υποβοήθηση ατόμων με κινητικά και γνωσιακά προβλήματα, και τη γενικότερη έρευνα πάνω στον τομέα της αλληλεπίδρασης ανθρώπου-ρομπότ. Η δική μου έρευνα είχε να κάνει με την ανάπτυξη αλγορίθμων για ρομποτικά συστήματα υποστήριξης ηλικιωμένων κατά τη βάδιση και την υποβοήθηση αυτιστικών παιδιών στην ανάπτυξη επικοινωνιακών ικανοτήτων μέσω της αλληλεπίδρασης τους με ανθρωποειδή ρομπότ. Για παράδειγμα, από την ανάλυση των δεδομένων οι αλγόριθμοι που ανέπτυξα μπορούσαν να εντοπίσουν τον τρόπο με τον οποίο περπατάει ο χρήστης, την ταχύτητά του, παθολογικές καταστάσεις, π.χ. λόγω Πάρκινσον ή άλλων αιτιών. Έπειτα αυτά τα στοιχεία τα χρησιμοποίησα προκειμένου να προγραμματίσω το ρομπότ να προσαρμόζει την κίνησή του ώστε να αποδίδει την καλύτερη δυνατή αλλά και ασφαλή υποστήριξη στο ηλικιωμένο άτομο.

Είχε απήχηση αυτή η δουλειά σου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό γενικά;

Τα ερευνητικά μου αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν σε κάποια από τα καλύτερα συνέδρια και περιοδικά ρομποτικής παγκοσμίως. Αυτή η καλή μου απόδοση, ήταν και αυτή που μου άνοιξε τις πόρτες για το εξωτερικό. Προς το τέλος του διδακτορικού μου αποφάσισα ότι πλέον ήρθε η ώρα να φύγω στο εξωτερικό για να διευρύνω το πεδίο των γνώσεών μου στη ρομποτική. Κακά τα ψέματα η πανεπιστημιακή καριέρα στην Ελλάδα είναι πάρα πολύ δύσκολη. Δεν υπάρχουν αρκετές θέσεις για νέους καθηγητές, η χρηματοδότηση των πανεπιστήμιων είναι ελλιπής και αυτό φυσικά είναι πολιτική πολλών ετών με στόχο, δυστυχώς, την απαξίωση των δημοσίων σχολείων και πανεπιστημίων και τη μετατροπή τους από ιδρύματα γνώσης σε επιχειρήσεις. Στο εξωτερικό, ή έστω σε πολλές χώρες της Ευρώπης τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά.

Κάπως έτσι κατέληξες στην Γερμανία. Είχες άλλες προτάσεις από αλλού; Ποια είναι η θέση σου τώρα και ποιοι οι στόχοι σου;

Ναι, βρέθηκα στη Γερμανία στο πανεπιστήμιο του Ντάρμσταντ τον Οκτώβριο του 2019. Ήρθα εδώ για να συνεχίσω την εξειδίκευσή μου στη ρομποτική και ιδιαίτερα στον συνδυασμό Τεχνητής Νοημοσύνης και Ρομποτικής υπό την επίβλεψη ενός από τους σημαντικότερους καθηγητές Ρομποτικής των τελευταίων ετών, Καθηγητή Jan Peters.  Εδώ λοιπόν το αντικείμενο της έρευνας μου έχει να κάνει με τη χρήση μοντέρνων τεχνικών τεχνητής νοημοσύνης, ώστε τα ρομποτικά συστήματα να μπορούν να μάθουν παρατηρώντας τον κόσμο και αλληλοεπιδρώντας με αυτόν και με τους ανθρώπους. Σκοπός μου είναι να δημιουργήσουμε λοιπόν αλγορίθμους ώστε τα ρομπότ να μπορούν, μέσα από την παρατήρηση και την ανάλυση πολυ-αισθητηριακών σημάτων, να μάθουν να εκτελούν εργασίες υποβοήθησης της καθημερινότητας μας. Εργασίες όπως η προσφορά των φαρμάκων σε ηλικιωμένους, η υποστήριξη νοσηλευτικού προσωπικού είναι κάποιες από τις εφαρμογές που με ενδιαφέρουν.

Και ποιος είναι ο στόχος για τα ρομπότ;

Στόχος πάντα είναι τα ρομπότ να μπορούν να ενεργούν με ασφαλή τρόπο στο χώρο των ανθρώπων και να μπορούν να προσαρμόζονται στις επιθυμίες και τις ανάγκες των χρηστών τους. Αυτό το απαιτητικό ερευνητικό πεδίο, ανέπτυξα πρόσφατα ως ερευνητική πρόταση στο γερμανικό ινστιτούτο ερευνών και μου απέφερε μια μεγάλη χρηματοδότηση για να ξεκινήσω στη δική μου ερευνητική ομάδα. Ήμουν ανάμεσα στους 9 εκ των 91 που αιτήθηκαν για αυτό το υψηλά ανταγωνιστικό πρόγραμμα χρηματοδότησης και είμαι ευγνώμων που πέτυχα. Επομένως, τώρα έχω το δικό μου εργαστήριο, με φοιτητές τους οποίους επιβλέπω προσωπικά και με στόχο να προωθήσουμε την έρευνα πάνω στους έξυπνους ρομποτικούς βοηθούς. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις εξελίξεις, έλαβα και την υποψηφιότητα για τον τίτλο του AI-Newcomer 2021 στη Γερμανία.

Τι είναι το βραβείο AI-Newcomer 2021 και πόσο σημαντικό είναι για την καριέρα σου;

Το βραβείο αυτό αποδίδεται από τη γερμανική κοινότητα πληροφορικής σε συνεργασία με το γερμανικό Υπουργείο παιδείας σε νέους ερευνητές/-τριες ηλικίας έως 35 ετών, που επιτελούν πρωτοποριακή έρευνα στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης. Πέραν της τιμητικής διάκρισης που αποφέρει αυτός ο τίτλος, προσφέρει επίσης και προνόμια σε σχέση με την προβολή και προώθηση της έρευνας των νικητών στην ευρύτερη επιστημονική κοινότητα. Ένας τέτοιος τίτλος θα αποτελούσε μια πολύ σημαντική κατάκτηση για την επιστημονική μου καριέρα, ιδιαίτερα για να μπορέσω να προαχθώ σε θέση καθηγήτριας.   Στο εξωτερικό μετράει σημαντικά η κατάκτηση βραβείων και χρηματοδοτήσεων, καθώς τα πανεπιστήμια θέλουν να επενδύουν σε άτομα τα οποία είναι ευρέως αναγνωρισμένα. Αλλά και προσωπικά, κοιτώντας πίσω από που ξεκίνησα, αυτό το βραβείο θα ήταν μια επιβράβευση για το παιδί από τα Δωδεκάνησα, που πέρασε δύσκολα αλλά δεν εγκατέλειψε το αρχικό της όνειρο, πάλεψε και συνεχίζει να δουλεύει εντατικά, ώστε να αναγνωριστούν οι κόποι μου και να συνεχίσω ακόμη πιο δυναμικά επιτελώντας το ερευνητικό μου έργο, αλλά και να αποτελώ παράδειγμα για τα νεαρά παιδιά του νησιού μας και όχι μόνο.

Κατηγορίες:Συνεντεύξεις